( 1 ) سرآغاز كسانى هستند كه تلاش دارند در هر آنچه بر زهرا عليها السّلام گذشته جز تهديد به آتش زدن خانه او و غصب فدك ، ايجاد شك نمايند . حتى از شدّت همين تهديد كاسته ، آن را يك تهديد صورى مىدانند با اين ادّعا كه : « كسانى كه خليفهء دوم براى تهاجم به خانهء زهرا عليها السّلام آورد ، دلهايشان مالامال از محبت زهرا عليها السّلام بود ، حال چگونه مىتوانيم تصور كنيم كه به او هجوم آورند » . او مىگويد : « مردم به زهرا عليها السّلام احترام مىگذاشتند و او را گرامى مىداشتند . لذا اقدام به كارى بر ضدّ او ، كار سهل و آسانى نبود » . يعنى : تهديد به آتش كشيدن خانه‌اش صورى بود نه جدّى . وى مىافزايد : « سركردهء مهاجمان ، زهرا عليها السّلام را استثنا كرد و از دايرهء تهديد بيرون برد » . چه كلمهء « و إن » را كه او در پاسخ كسى كه گفت : « فاطمه در خانه است » بر زبان راند ، چنين تفسير كرده : « منظور از « و إن » اين است كه ما به فاطمه كارى نداريم بلكه براى دستگيرى و بازداشت على آمده‌ايم » . سپس به آنچه در فصل پيش آورديم و در فصلهاى ديگر خواهيم آورد ، استشهاد كرده است . ( 2 ) آنچه در اين فصل مىخواهيم بدان اشاره كنيم ، اين است كه گفته‌هاى برخى از بزرگان مذهب و پرچمداران علم و دانش را مؤيد گفته‌هاى خود مىداند . وى در اين باره به ديدگاه چند تن از بزرگان شيعه استشهاد كرده است :